Na początku lat 20. XX wieku w Zgierzu było 1140 nieruchomości. W zaledwie 1% zgierskie budynki posiadały łazienki. W związku z tym w roku 1926 Magistrat Miasta Zgierza zawarł umowę z amerykańską firmą „Ulen” na sfinansowanie i wybudowanie zakładu kąpielowego. Budowę basenu rozpoczęto 15 maja 1927 roku w parku Kościuszki przy ulicy Łęczyckiej. Inwestycję ukończono 1 lutego 1929 roku, a 4 dni później obiekt został oddany do użytku publicznego. Na owe czasy był to najnowocześniejszy obiekt tego typu w Polsce.


Czasy przedwojenne

W okresie II RP zgierski zakład kąpielowy uchodził za wzór nowoczesności. Był prawdziwą ozdobą i chlubą miasta. Z jego usług korzystało blisko 30 tysięcy ówczesnych mieszkańców Zgierza trzech narodowości: polskiej, niemieckiej i żydowskiej. W ciągu godziny mogło wykąpać się wtedy 100 – 120 osób. Zakład był czynny 6 dni w tygodniu nawet do godziny 9 wieczorem. Miesięcznie korzystało z usługi łaźni od 12 do 15 tysięcy osób. W czasach międzywojennych na terenie basenu przy ulicy Łęczyckiej działała Sekcja Pływacka Klubu Sportowego Boruta. W 1936 roku odbyły się Zawody Międzyszkolne Szkół Podstawowych, zorganizowane przez zgierską Ligę Morską i Kolonijną. W zawodach tych uczestniczył i zajął II miejsce senior zgierskich pływaków, dziś 85 – letni p. Kazimierz Mrówczyński [więcej- ludzie].

Czasy powojenne

Aż do przełomu lat 80. i 90. XX wieku basen przy ulicy Łęczyckiej był jedynym tego typu obiektem w Zgierzu. Dopiero od kilkunastu lat konkurencją stał się basen przy Gimnazjum nr 3. Wraz z rozwojem wodociągów w Zgierzu ilość osób korzystających z Łaźni malała. Rosła za to ilość osób pływających w basenie. Uczniowie wszystkich zgierskich szkół odbywali regularne nauki pływania. Na terenie kąpieliska przy ulicy Łęczyckiej trenowali również zawodnicy sekcji pływackiej Klubu Sportowego "Borta" oraz K.S. "Włókniarz". Organizowano liczne zawody sportowe dla szkół oraz dla profesjonalnych sportowców. Mimo iż obiekt był czynny od rana do wieczora, trudno było osobom prywatnym dostać się na basen. Dopiero powstanie basenu przy ulicy Leśmiana oraz obiektów tego typu w Aleksandrowie i Ozorkowie zmieniło sytuację. Rozładowało tłok. W latach 80. i 90. świetność basenu zaczęła odchodzić w zapomnienie. Obiekt stawał się coraz bardziej zaniedbany. Dopiero kilka lat temu przeprowadzono remont zabytkowego budynku. Odnowiono i pomalowano elewację zewnętrzną, odświeżono stolarkę okienną oraz wnętrze. Basen przy ulicy Łęczyckiej jest jednym z najcenniejszych zabytków Zgierza. Pomimo upływu 80 lat obiekt nadal służy zgierzanom, a jego urządzenia są nadal w pełni sprawne technicznie.

Budynek był i jest pokazywany na licznych pocztówkach. Stanowi inspirację dla malarzy i fotografów. Zabytkowy basen stał się jedną z wizytówek Zgierza.